Wszyscy doskonale wiemy, że poker w szerszym społecznym odbiorze nie ma dobrego wizerunku. W Polsce wygląda to fatalnie, ale również i w krajach znacznie bardziej pokerowo rozwiniętych nie brakuje negatywnych opinii o pokerze i pokerzystach.
Dla wielu osób na całym świecie poker to nie tylko hazard, ale także zajęcie gangsterów, przestępców i oszustów. W ich mniemaniu pokerem zajmują się ludzie z marginesu, a każdy kto zasiądzie przy pokerowym stole jest już stracony i zmarnował sobie życie.
Na potwierdzenie tych słów wystarczy posłuchać naszych polityków, czy zerknąć do komentarzy pod tekstami o pokerze w ogólnodostępnych mediach. Kilka dni temu na portalu Sport.pl pojawił się bardzo fajnie napisany reportaż z European Poker Tour Barcelona. Poniżej kilka wybranych komentarzy:
- Co to za szmirowaty temat i tekst. Opisy z tego typu imprez to dobre są do działu plotek i kronik policyjnych a nie do sportu.
- Becker był naprawdę świetnym tenisistą i szkoda mi go, że się tak stoczył
- Szkoda, że w cały tekście nie ma wzmianki o tym że hazard to ciężka choroba, która uzależnia nawet ciężej niż alkohol. Wszystko w atmosferze „sportu” i rywalizacji. Niech ktoś zrobi statsy ilości ludzi, którzy nie doszli dofinału i zakończyli życie ba stryczku, albo w rowie zaszczani i naciukani narkotykami po korek.
- Ciekawe czy będziecie w Wyborczej reklamowali też narkotyki? Kto wam za ten tekst zapłacił? Przedstawianie hazardu jako sportu i paru szulerów jako godnych naśladowania sportowców. Paradne.
- toz to wszystko sciema jest. napiszcie jak to krupierow szkolo do oszustw za 20% premji 😉
- Ale to ze jest to hazard wpedzajacy tysiące ludzi do piekła to nie napisze artysta pióra w doope jeża kopany …
Czytając ten artykuł, a potem zamieszczone pod nim komentarze naprawdę można się załamać. Co my, mam na myśli całą pokerową branżę (graczy, organizatorów imprez, operatorów pokera online, pokerowe media), możemy zrobić aby zmienić ten niekorzystny wizerunek pokera? Wiadomo, że inne możliwości przedstawiania pokera w lepszym świetle ma firma dysponująca budżetem miliona dolarów, a inne pojedynczy entuzjasta pokera. Każdy z nas może i powinien, na swoją mniejszą czy większą skalę, działać na rzecz poprawy wizerunku pokera. Z pewnością wiele osób/firm to robi, jednak jeśli spojrzymy na ostatnich kilkanaście miesięcy to okaże się, że na pierwszy plan nie wybijają się wcale działania pozytywne, ale pokerowe skandale, które nie tylko nie poprawiają wizerunku pokera, ale jeszcze mu szkodzą.
Najgłośniejsza sprawa to oczywiście Full Tilt Poker, który zbyt swobodnie posługiwał się pieniędzmi graczy i jak przyszło do spłaty to okazało się, że kasy brakuje. Nie ma sensu prowadzić tutaj kolejnej dyskusji dotyczącej tego czy Lederer, Bitar i Ferguson dopuścili się oszustwa czy może tylko nieudolnie zarządzali jednym z dwóch największych pokerroomów na świecie. Fakt jest taki, że w świat poszły informacje o pokerowej piramidzie finansowej, a osoby mające wątpliwości co do uczciwości pokera online i bezpieczeństwa ulokowanych tam pieniędzy tylko utwierdziły się w swoim przekonaniu, że poker to zło i domena oszustów.
Kolejna sprawa to szumnie zapowiadana Epic Poker League, przedsięwzięcie, które współorganizatorkom była siostra Howarda Lederera Annie Duke. Turnieje dla zawodowców, możliwość gry tylko dla najlepszych, a na koniec wielki finał mający być freerollem z pulą nagród miliona dolarów. Wszystko wyglądało pięknie do czasu jak zaczął się zbliżać obiecany wielki finał. Wtedy szybciutko ogłoszono upadłość Epic Poker League, finał odwołano i uznano, że sprawa jest zamknięta. Impreza głośna głównie w środowisku pokerowym, ale jestem przekonany, że informacje o nieuczciwości i braku profesjonalizmu ze strony organizatorów dotarły też i do osób postronnych. Co pomyślą sobie one o pokerze i naszym środowisku?
Najświeższa sprawa to wielki finał Partouche Poker Tour i afera związana z gwarantowaną pulą nagród, która miała wynosić €5,000,000. Okazało się, że organizatorzy się przeliczyli, frekwencja nie dopisała i do zapowiadanych pięciu milionów brakowało nieco ponad €700,000. Ostatecznie organizatorzy brakujące pieniądze dorzucili, ale zanim do tego doszło mieliśmy obrzucanie się wzajemnymi oskarżeniami – zawodnicy zarzucali oszustwo organizatorom, ci zaś twierdzili, że zawodnicy są rozkapryszeni i nie wiedzą o czym mówią. W końcu cała sprawa została wyjaśniona, ale jeśli cokolwiek z turnieju Partouche Poker Tour przebiło się do wiadomości opinii publicznej to jest to kolejny, pokerowy skandal, którego łatwo można było uniknąć.
Jeśli spojrzymy na nasze, nieduże, polskie podwórko pokerowe to okaże się, że i u nas nie brakuje afer i aferek. Słynne mistrzostwa Polski organizowane przez Polską Federację Pokera Sportowego i firmę Tobet, w których na kilka dni przed rozpoczęciem turnieju zniknęła cała gwarantowana pula nagród to tylko ten najsłynniejszy przykład. Innym może być walka o stołki w PFPS, która skutkowała powołaniem kolejnej organizacji, czyli Polskiego Związku Pokera. To raczej też nie służyło ogólnie pojętemu interesowi pokera w Polsce.
Patrząc tylko na te przykłady trudno nie odnieść wrażenia, że jako środowisko co chwila strzelamy sobie kolejne bramki samobójcze. Nie dość, że poker jest postrzegany w czarnych barwach to co jakiś czas dostarczamy argumentów przeciwnikom pokera. Z tego też powodu wydaje się, że nie tylko powinniśmy cały czas działać na rzecz poprawy wizerunku pokera, ale powinniśmy także robić wszystko, aby na stałe wykluczać z naszego środowiska wszelkiej maści oszustów i innego rodzaju cwaniaków. Dlatego też mnie osobiście bardzo podobają się ostre komentarze Daniela Negreanu, który już wielokrotnie mówił, że w naszym środowisku nie ma miejsca dla takich osób jak Howard Lederer, Ray Bitar, Chris Ferguson, Annie Duke i im podobni. Bez usunięcia z naszego otoczenia osób, które chcą w nieuczciwy sposób żerować na popularności pokera bardzo trudno będzie nam zmienić obraz tej gry i nas samych jako graczy.
