W książce "Professional No-Limit Hold'em: Volume One" trójka autorów – Ed Miller, Matt Flynn, Sunny Mehta – w przystępny sposób omawia, jak w grach cashowych powinniśmy angażować się w pulę oraz wcześniej do tego przygotować. Uznaliśmy, że jest to kwestia na tyle istotna, iż warto przybliżyć ją naszym czytelnikom. Wszak nie samymi turniejami żyje człowiek…
Cała strategia No-limit oparta jest na groźbie zagrania all-in: wpływa ona na każdą podejmowaną przez nas decyzję, dlatego też gdy mamy dobrą rękę, z radością przywitamy zagranie o wszystko w wykonaniu przeciwnika, jeżeli natomiast nasza ręka jest słaba, będziemy się takiego obrotu spraw obawiać. W efekcie, jeśli chcemy odnosić sukcesy, musimy opanować następujące umiejętności:
1. Doprowadzanie do all-inów (bądź wrzucenia do puli niemal całego stacka) w sytuacjach, gdy to my mamy lepszą rękę
2. Unikanie all-ina, gdy nasza ręka jest słabsza od kart przeciwnika, w myśl zasady: jeżeli nie jesteś zaangażowany, nie buduj dużej puli (w porównaniu do wielkości stacka)
3. Zagranie o wszystko, gdy chcemy zmusić przeciwnika do spasowania
4. Unikanie sytuacji, w których mielibyśmy doprowadzić przeciwnika do zagrania all-in, natomiast sami nie jesteśmy zaangażowani w pulę i w dodatku chcemy tanio dotrwać do showdownu
Jeżeli chcemy poprawić nasze osiągnięcia w wyżej wymienionych sytuacjach, musimy nauczyć się planować sposób rozegrania danej ręki z wyprzedzeniem, tak aby nie obudzić się nagle na all-inie z piątą parą, bo po drodze staliśmy się pot committed. W kontrolowaniu przebiegu rozdania pomagać nam będzie zwracanie uwagi na dwa następujące aspekty:
1. Próg zaangażowania ? punkt, po przekroczeniu którego rozdanie najprawdopodobniej skończy się naszym lub cudzym all-inem
2. Stosunek stacka do puli ? oddaje stosunek ryzyka do nagrody
Zacznijmy od tej pierwszej kwestii. Aby zdefiniować próg zaangażowania, ustalmy najpierw, czym charakteryzuje się duża pula. Otóż duża pula to taka, która przekracza lub niemal dorównuje wielkości naszego stacka, im jest zatem większa, tym większą nagrodę nam oferuje, zarazem im mniejszy jest wciąż znajdujący się przed nami stack, tym mniejsze ryzyko podejmujemy, aby tę dużą nagrodę wygrać. Oczywiście w takich sytuacjach będziemy się starali pasować rzadko, doprowadziliśmy już bowiem do takiego momentu, w którym bardziej opłaca się dorzucić pozostałe pieniądze do puli niż ów duży pot odpuścić.
Inaczej rzecz ma się w przypadku pul małych: tutaj ryzyko jest większe, natomiast perspektywy na dużą wygraną niepewne i mniejsze, dlatego w takich sytuacjach słaba karta będzie zwykle powodem do łatwego foldu. W efekcie, w kontekście owego stosunku ryzyka do nagrody powtórzmy raz jeszcze zasadę, którą zawsze powinniśmy się kierować:
nie budujemy dużej puli, jeżeli nie jesteśmy gotowi zagrać o wszystko.
Skoro budowanie dużych pul daje nam tak atrakcyjne oddsy , miałoby to oznaczać, że zawsze powinniśmy dążyć do wrzucenia wszystkich pieniędzy do puli? Oczywiście nie ? doprowadzenie do sytuacji, w której gramy all-in, zaś nasza wartość oczekiwana jest negatywna, stanowi poważny błąd, który najczęściej wynika ze scenariusza typu: najprawdopodobniej mam teraz najlepszą rękę, muszę więc zabetować, przeciwnik przebija all-in lub jedynie sprawdza, aby zagrać o wszystko w następnej turze, dochodzę więc do wniosku, że ma karty lepsze od mnie, w konsekwencji czego odpuszczam dużą pulę lub sprawdzam nie będąc jednak przy tym faworytem. Jeżeli chcemy w przyszłości unikać takich sytuacji, zanim w ogóle zaczniemy budowanie dużej puli, zawsze powinniśmy zadać sobie pytanie: ?Będę faworytem, jeżeli dojdzie do all-inów??
Piszemy o dochodzeniu do all-inów, pora zatem ustalić, w którym momencie właściwie stajemy się pot committed. Autorzy książki podsuwają niezwykle przydatną regułę kciuka:
unikaj wrzucania do puli 1/3 stacka lub więcej, jeżeli zamierzasz później sfoldować. Zdecyduj, czy chcesz się zaangażować w pulę, zanim w ogóle dojdzie do takiego momentu.
Oczywiście reguła ta ma też swoje wyjątki: jeżeli zdecydujemy się na zaangażowanie w pulę, zaś następna wspólna karta przynosi zmianę sytuacji w postaci skompletowania drawu, co do posiadania którego przez przeciwnika jesteśmy niemal pewni, lepiej oczywiście odpuścić; innym przypadkiem może być sytuacja, w której draw mamy z kolei my, zaś pot oraz implied oddsy uprawniają nas do dołożenia 1/3 stacka celem skompletowania go, co ostatecznie nam się nie udaje, jesteśmy więc zmuszeni sfoldować. Ponieważ jednak nasza decyzja była podyktowana pozytywną wartością oczekiwaną, teoretycznie nie tracimy pieniędzy, nietrafiony draw jest bowiem zaledwie zwyczajnym skutkiem wariancji. Pamiętajmy więc: kluczem jest wrzucanie do puli 1/3 stacka tylko w tych sytuacjach, gdzie jesteśmy gotowi zagrać o wszystko.
Cofając się dalej (czyli od all-ina w stronę początku rozdania), napotykamy na wspomniany już wcześniej próg zaangażowania. Cóż to takiego? Ostrzeżenie, że jeszcze jeden zbliżony w okolicach puli bet doprowadzi nas do sytuacji, w której będziemy grać już za 1/3 stacka. Próg zaangażowania osiągamy w chwili, gdy wysokość puli stanowi 1/4 pozostałego stacka u wszystkich biorących udział w rozdaniu graczy. A zatem gdy osiągamy próg zaangażowania, każdy duży bet przed riverem niesie ze sobą ryzyko konsekwentnego all-ina. Wyobraźmy sobie na przykład, że gramy akurat $1-$2 z dwoma przeciwnikami, w puli znajduje się już $100, a najmniejszy stack wynosi $400. Teraz jeden z graczy betuje na turnie za pot i zostaje sprawdzony, pula rośnie więc do $300, czyli takiej samej kwoty, jaką mają przed sobą pozostali w rozdaniu gracze. W efekcie jeden z nich może teraz zagrać na riverze za wszystko betując o pot. Tym samym zagranie, które jest zarazem przekroczeniem progu zaangażowania, niesie ze sobą wielką siłę: gracz betujący w tamtym rozdaniu za $100 pyta niejako, czy przeciwnik jest gotów zagrać w rzeczywistości o całe swoje $400.
Ile możemy postawić w czasie rozdania, aby nie przekroczyć progu zaangażowania? Zasada kciuka mówi:
w chwili, gdy zabetujesz za 10% swojego stacka, właśnie go osiągnąłeś lub przekroczyłeś.
Jeżeli więc obstawisz lub sprawdzisz cudzy zakład po tym, jak zainwestowałeś już 10% stacka, będziesz postawiony przed koniecznością gry za 1/3 stacka, a jeżeli zdecujesz się również i na to, rzadko kiedy w konsekwencji rozdanie zakończy się naszym foldem. Podsumowując: gdy zainwestujemy w rozdanie 10% stacka, powinniśmy mieć już plan odnośnie pozostałych 90%. Jeżeli często zdarza nam się sprawdzić cudzy bet już po przekroczeniu granicy 10%, a następnie spasować, nasza gra ma najprawdopodobniej poważne usterki.
Są jednak sytuacje, w których będziemy kontynuować grę po przekroczeniu progu zaangażowania pomimo faktu, że nie zawsze zaangażujemy się do końca. Zaliczamy do nich:
* blef lub semiblef
* duży bet przeciwko graczowi, którego tendencje są łatwo przewidywalne
* sprawdzenie dużego betu z drawem, jeżeli uprawniają nas do tego oddsy
* sprawdzenie dużego betu na riverze, jeżeli zamyka akcję
* mały bet lub sprawdzenie małego betu
Gdy natomiast osiągnęliśmy próg zaangażowania i chcemy doprowadzić do all-inów, zabetujmy co najmniej za 2/3 puli.
Na podstawie "Professional No-Limit Hold'em: Volume One" – Matt Flynn, Sunny Mehta, Ed Miller
