Bardzo niewielu graczom udaje się osiągać dobre wyniki zarówno w turniejach jak i grach cashowych jednocześnie, w efekcie czego większość z nich decyduje się na wybór danej specjalizacji. Co więcej, fenomen ten wydaje się dotyczyć nie tylko zawodników z niskich czy średnich stawek, lecz występuje także i na samym szczycie łańcucha pokarmowego pokerzystów:
i tak Phil Hellmuth raczej nie sprawdza się w grach cashowych, Jennifer Harman z kolei od dłuższego czasu już nie wylądowała na żadnym turniejowym podium, i tylko nieliczne genialne jednostki jak Phil Ivey, Daniel Negreanu czy Doyle Brunson mogą pochwalić się dużymi osiągnięciami w obu tych odmianach jednocześnie. Z czego zatem wynika taki stan rzeczy, skoro przecież z założenia to ta sama gra, w której każdy dostaje po dwie karty, a kareta bije kolor?
Pierwszą, najważniejszą i najbardziej widoczną różnicę, która oddziela świat turniejów od zmagań cashowych stanowi rzecz jasna sama mechanika gry: gdy gracz traci wszystkie swoje żetony, w turnieju oznacza to koniec gry, stolik cashowy natomiast zawsze oferuje możliwość ponownego wkupienia się, co większość pokerzystów zresztą z radością (lub zgrzytaniem zębów) czyni. W efekcie gracze turniejowi walczą, aby przede wszystkim w turnieju przetrwać (czasem nawet kosztem rezygnacji z sytuacji, gdzie zagranie byłoby mimo wszystko +EV), grinderzy zabiegają dla odmiany o to, aby z każdej ręki wycisnąć jej maksymalną wartość, starając się przy tym minimalizować straty. Skoro więc przy stolikach cashowych nie ma obawy o to, że ktoś nagle odpadnie i już nie będzie mógł kontynuować gry, zawsze chętnie zdecydujemy się na coin flip, gdy to my jesteśmy lekkimi faworytami, tymczasem chęć osiągnięcia sukcesu w turniejach wymusza na nas dużo ostrożniejszą grę i zmianę strategii: dobrzy gracze nie chcą uzależniać swojego dalszego życia turniejowego od coin flipa czy sytuacji typu 60% vs 40%, jeżeli mogą zainwestować żetony w sytuacjach, gdzie są faworytami w dużo większym stopniu.
Drugą istotną kwestią, która pojawia się w porównaniach cash versus turniej, jest oczywiście różnica w strukturze wypłat. Gracz cashowy wygrywa to, co w danym momencie leży przed nim na stole, zwycięzca turnieju natomiast w najlepszym razie zgarnie maksymalnie kwotę odpowiadającą 50% puli nagród, choć wszedł przecież w posiadanie żetonów wszystkich swoich przeciwników. Gdy zatem w grach cashowych rozpatrujemy dane rozdanie pod kątem pozytywnej wartości oczekiwanej, nie musimy brać żadnych innych czynników pod uwagę i od razu wiemy, ile na danym zagraniu zyskujemy lub tracimy. W turniejach tymczasem pojawia się drugi istotny czynnik: cEV (wartość oczekiwana żetonów), w konsekwencji więc nie wszystkie zagrania, które mają pozytywną wartość oczekiwaną w żetonach, muszą koniecznie przekładać się na pozytywną wartość oczekiwaną monetarną ? w końcu jeżeli wyeliminujemy się z turnieju przedwcześnie, tracimy szansę na wygranie czegokolwiek. Podkreślmy to raz jeszcze: w turnieju naszym celem nadrzędnym jest przetrwanie, staramy się więc ryzykować wszystkimi swoimi żetonami tylko w tych sytuacjach, gdzie jesteśmy zdecydowanymi faworytami (!).
W grach cashowych nigdy nie odczuwamy presji związanej ze wzrastającymi blindami, dlatego możemy grać swoim ulubionym stylem i cierpliwie czekać na karty. Na znaczeniu zyskuje zarazem umiejętność kontrolowania wysokości puli: zawsze mamy przed sobą co najmniej odpowiednik 100 BB, dlatego w przypadku trafienia na przykład top pary z drugim najwyższym kickerem nie wystarczy jedynie zamknąć oczy i zagrać all-in, aby być graczem wygrywającym (co oczywiście chętnie uczynilibyśmy w turnieju, gdy pozostało nam już tylko 25BB). Cash wymaga zatem dokładnego planowania gry na flopie, turnie i riverze oraz umiejętnej manipulacji pulą, podczas gdy w turniejach, gdzie stacki w porównaniu do blindów są z założenia dużo niższe, nierzadko stajemy się pot committed już na flopie. Trzeba jednak wiedzieć, że turniej z racji na swe wzrastające blindy ma również własne i wcale niełatwe techniki używane w zależności od etapu (początkowego, średniego lub końcowego), na którym aktualnie się znajdujemy: umiejętność odnalezienia się w sytuacjach typu shove/fold wymuszonych wysokimi blindami, gra na bubble?u czy dostosowanie strategii do wysokości stacka są konieczne, aby w ogóle marzyć o zarabianiu na turniejach.
Zatrzymując się jeszcze na chwilę przy wciąż wzrastających blindach: gdy w turnieju stacki maleją, decyzje stają się dużo łatwiejsze,
wszystko bowiem sprowadza się do określenia zakresu rąk, z którymi
mógłby pushować nasz przeciwnik. Czy zrobi to z każdym asem? Czy jest
już na etapie zagrywania all-in z małymi parami? W grach cashowych dla
odmiany przeciwnicy dysponują zwykle dużymi stackami, dodatkowo brak
presji w postaci ryzyka odpadnięcia z turnieju pozwala na odważniejsze
lub dziwne i niekoniecznie będące w danej chwili +EV zagrania celem
odpowiedniego zareklamowania się na przyszłość, sprawy znacząco się
więc komplikują. Niektórzy twierdzą wręcz, że uciekanie się do mechanicznej strategii turniejowej typu ?gramy all-in z 10% najlepszych startowych rąk plus dodatkowo 5% pozostałych przypadkowych zestawów? daje szansę na odniesienie sukcesu w turnieju, tymczasem podobna strategia oczywiście nie byłaby możliwa w grach cashowych, gdzie nie sprawdzają się żadne proste reguły: gra cashowa stanowi wszak setki wspólnie spędzonych przy stole godzin oraz kumulące się statystyki, co więc za tym idzie ? pełniejszą wiedzę naszą o przeciwniku oraz jego wiedzę o nas, co wymaga stosowania bardziej wyszukanych sztuczek.
I wreszcie dochodzimy do ostatniego zagadnienia – szczęścia. Konieczność ryzykowania w turniejach wymaga oczywiście pewnej jego obecności, aby tych kilka coin flipów, bez których nie sposób przejść przez cały turniej i sięgnąć po zwycięstwo – wygrać. Element szczęścia wpływa w konsekwencji na zwiększoną wariancję, a co za tym idzie, wymusza walkę o najwyższe miejsca, żeby gra w turniejach była w ogóle dla gracza opłacalna (lepiej raz duży event wygrać niż wielokrotnie znaleźć się na ostatnim miejscu w kasie). Gracze cashowi dla odmiany mają bardziej regularny i jednostajny dochód, równocześnie jednak muszą liczyć się ze stale obecnym ryzykiem poważnego nadwątlenia bankrolla, co przy tilcie czy poważnym downswingu może zdarzyć się nawet i w przeciągu jednej niefortunnej sesji.
Odpowiadając zatem na pytanie ze wstępu: osiąganie podobnych sukcesów w grach cashowych oraz turniejach wymaga szeregu odmiennych, często wręcz stojących w sprzeczności ze soba umiejętności, głos rozsądku u większości graczy podpowiada więc, aby jednak na coś konkretnego się zdecydować. W końcu stojący przed żłobami osiołek powinien dla własnego dobra coś wybrać ;-).
