Która ręka stanowi największą pułapkę, jaki zestaw okazuje się być tym przynoszącym najgorsze efekty, gdy mowa o graczach początkujących i średnich? Chodzi oczywiście o połączenie król-dama: ręka ta, choć z pozoru silna, i to, zdawać by się mogło, na miarę kart typu AK czy AQ, jest w rzeczywistości przedstawicielką innej ligi, o czym zresztą zaraz przekonacie się sami.
Początkujący gracze zwykle przeceniają siłę KQ w momencie, gdy na flopie kompletują parę. Q 5 2 mogłoby więc uchodzić za flop dla króla w towarzystwie damy doskonały, jednakże staje się bardzo niebezpieczny w sytuacji, gdy przeciwnik jest akurat w posiadaniu jednej z następujących rąk: 22, 55, QQ, AQ, KK lub AA (co, wbrew pozorom, nie będzie przypadkiem rzadkim). Dobry gracz potrafi zatem na takim flopie zdradliwe KQ zrzucić (jeżeli wyraźnie widzi, iż przeciwnik dysponuje lepszym układem), większość amatorów tymczasem nie jest w stanie w podobnym przypadku odpuścić, co więcej, nie umie także stwierdzić, kiedy z kolei należałoby kontynuować rozdanie aż do końca.
Problem z KQ polega również na tym, iż rzadko kiedy dociera do rivera jako zwycięzca. W efekcie nawet ręka tak słaba jak A3 nie w kolorze będzie z nią na dłuższą metę wygrywać. Jeżeli pojawi się as, KQ nie ma już oczywiście zbyt dużych szans, gdy z kolei nie doczekamy się na boardzie ani króla ani damy, A3 wygrywa po prostu dzięki wyższej karcie high.
Rozgrywanie KQ w turnieju jest szczególnie istotne w momencie, gdy rozważasz zagranie all-in. Jeżeli ktoś przed Tobą decyduje się na podbicie o wszystko, jakich rąk moglibyśmy się u niego spodziewać tak, aby nasze KQ okazało się na starcie faworytem? Jedyne ręce, które w tym momencie pokonujemy, to KJ, QJ, KT oraz QT, a przecież gracz ów najprawdopodobniej ma co najmniej asa. Bardzo często zobaczymy więc u niego AK bądź AQ, a w starciu z nimi kłopoty mamy niestety my i decydowanie się na all-in w nadziei, iż złapiemy któryś z naszych 3 outów, jest po prostu niepotrzebnym ryzykiem. Teraz, dla odmiany, wyobraźmy sobie, iż ręka naszego przeciwnika to para dwójek, przez co Twoje KQ przegra w 55% przypadków. Czy siła naszej ręki nie jest zatem co najmniej wątpliwa?
Jeżeli dostaliśmy KQ, a ktoś z wczesnej pozycji postanowił podbić, pozbądźmy się naszej zdradliwej ręki czym prędzej i bez żalu. Raise z takich pozycji zwykle bowiem oznaczać będzie silne karty, a te bez wątpienia dominują nasze KQ. Co więcej, we wczesnej fazie turnieju i przy pełnym stole warto zrzucać ten zestaw nawet wtedy, gdy nikt jeszcze przed nami do rozdania nie wszedł, a my znajdujemy się na wczesnej pozycji. Wszak ryzyko posiadania niższego kickera jest tutaj zbyt wysokie, aby dobrowolnie angażować się w trudne sytuacje (i to bez pozycji!) na flopie.
Niemniej jednak, KQ świetnie sprawdza się momencie, gdy jako pierwsi decydujemy się na otwarcie puli (ze średniej lub późnej pozycji). W takim przypadku wskazane jest wykonanie średniego podbicia, gdy jednak ktoś zareaguje przebiciem, wciąż łatwo możemy się z rozdania wycofać, czym samym zaoszczędzamy sobie dalszych kłopotów.
Zazwyczaj fakt, iż karty są tego samego koloru, nie ma większego znaczenia, w przypadku KQ jednakże ich wspólny kolor często okazuje się powodem decydującym, dla którego wykonujemy call w marginalnych sytuacjach. I tak: tutaj chętnie zobaczymy króla albo damę na flopie, nie wspominając oczywiście o perspektywach na strita czy kolor. Jeżeli z naszym KQ udaje nam się złapać parę, a obie karty przedstawiają ten sam kolor (podczas gdy przeciwnik również posiada KQ, tyle że w kolorach różnych), zyskujemy znaczącą przewagę w chwili, gdy pula jest kilkuosobowa. Dlaczego? Otóż im więcej graczy w pocie, tym silniejsza musi się okazać średnia ręka wygrywająca. W puli dwuosobowej ręką zwycięską może być więc wysoka para, pot pięcioosobowy tymczasem będzie najprawdopodobniej wymagał skompletowania koloru.
Na koniec warto podkreślić jeszcze raz, że choć KQ może przysporzyć nam sporych wygranych, przede wszystkim traktujmy ją ostrożnie ? to nie premium hand!
