Gdybym miał pójść do Nieba, nie chcę aniołów z aureolami sfruwających po śnieżnobiałych chmurach, nie, nie chcę nawet zmysłowych muzułmańskich hurys. Daj mi raczej jaskrawe światła zdobiące czerwony firmament kasyna, przyprowadź rogatych diabłów jako krupierów.
Niechaj w Niebie będzie szef sali, który da mi nigdy niekończący się kredyt.
I jeśli w bezmiernym wszechświecie jest miłosierny Bóg, ofiaruje mi on, na wieczność, przewagę nad Kasynem.
Mario Puzo „Wewnątrz Las Vegas”
Dobrze cię widzieć. Czekałem na ciebie. Lokal już prawie opustoszał, ale stolik, przy którym siedzimy, wciąż jest pełen. Tylko jedne miejsce pozostało wolne. Miejsce przeznaczone tobie.
Noc zwolna odchodzi w zapomnienie. Radio gra jakiś stary utwór jazzowy, którego tak naprawdę nikt nie słucha. Ponętna kelnerka roznosi drinki, ale żaden z nas jej nie zaczepia. Zupełnie jakby jej tutaj nie było. Wszystko, co dzieje się wokół nie ma znaczenia. Świat zdaje się nie istnieć. A czas? Tylko głupcy nerwowo spoglądają na zegarki. Nas to nie dotyczy.
Tej nocy, podobnie jak i każdej innej, liczą się tylko one. Oswobodzone z ręki dealera, szybują ku swemu przeznaczeniu. Uwolnione, subtelnie obijają się o zielone sukno. Torując ścieżkę zatracenia, suną, pośród lasu różnokolorowych sztonów, do swoich nowych właścicieli. Tylko one mają znaczenie. Jest ich pięćdziesiąt dwie. Karty, z których każda widziała momenty chwały i wielkiego triumfu. Talia, która zna historię ludzkiego upadku.
Proszę, usiądź. Rozgość się i powiedz, czego się napijesz. Whisky? Piwo? A może masz ochotę na coś innego… Rozumiem. Zawołam kelnerkę, zaraz cię obsłuży. Niczym się nie przejmuj, tylko spocznij i przygotuj się do gry. Za chwilę dealer przyniesie twoje żetony. Zanim jednak to nastąpi, pozwól, że opowiem ci pewną historię.
