Pod jednym z niedawno zamieszczonych newsów dotyczących wyroku sądu w Pensylwani rozpętała się ciekawa dyskusja czy poker to szczęście, czy umiejętności oraz ile jest szczęścia, a ile umiejętności. Ciekawe spojrzenie na ten temat rzuca znaleziony przeze mnie artykuł Davida Apostolico o maksymalnym wykorzystywaniu szczęścia.
Apostolico podchodzi w bardzo ciekawy sposób do roli szczęścia w pokerze. Uważa on, że i owszem szczęście odgrywa rolę w pokerze, ale szczęśliwych sytuacji przy stole każdy z graczy ma w zasadzie tyle samo. Najważniejszą sprawą nie jest więc dyskusja nad rolą szczęścia, ale umiejętność maksymalnego wykorzystywania szczęśliwych sytuacji, które nam się trafią. Na dowód tego David Apostolico przytacza kilka przykładów, z którymi ciężko się nie zgodzić.
Autor tego ciekawego artykułu odnosi się także do twierdzenia, że każdy umie grać dobrze, gdy dostaje dobre karty, a to co odróżnia gracza dobrego od złego to umiejętność gry gdy nie dostajemy dobrych kart. Apostolico idzie jeszcze dalej i twierdzi, że chociaż to twierdzenie jest w pewnym sensie słuszne to jednak dobrego od złego gracza odróżnia umiejętność lepszej gry w każdej sytuacji, a szczególnie właśnie wtedy kiedy spotykają go szczęśliwe sytuacje. Wracając więc do szczęścia w pokerze prześledźmy sytuacje przytaczane przez Apostolico.
Szczęście w pokerze objawia się w bardzo wielu sytuacjach i słaby gracz często nie jest w stanie ich nawet zauważyć, a dobry gracz będzie potrafił te sytuacje maksymalnie wykorzystać. Słaby gracz za szczęśliwe lub pechowe sytuacje uznaje głównie "cudowne" rivery, albo serie dobrych lub złych kart, gdy tymczasem "szczęścia" w pokerze jest znacznie więcej.
Otrzymanie dwóch asów jest szczęściem, ale zagranie ich tak aby uzyskać jak największy zysk jest już umiejętnością. Szczęściem jest gdy w turnieju jesteśmy na short stacku na cut-offie i wszyscy spasują do nas. Dobry gracz zagra allin z praktycznie każdą ręką w tej sytuacji, a zły spasuje karty i będzie narzekał na pecha i fakt, że nie dostaje dobrych kart. Szczęściem jest gdy pasywny przeciwnik po podbiciu pre flop zaczeka na flopie, a my wykorzystując jego słabość betem zgarniemy pulę, a w tej samej sytuacji słaby gracz również zaczeka i straci szansę na wygranie rozdania.
Szczęście jest wtedy gdy przeciwnik mając monstera zagra słaby bet i pozwoli nam tanio drawować do lepszego układu, dobry gracz wykorzysta taką sytuację, a słaby może pomylić się i zrzucić rękę, albo niepotrzebnie zagrać check-raise. Szczęśliwą sytuacją jest kilku limperów przed nami, gdy my na buttonie mamy niskie suited connectory i możemy tanio obejrzeć flop, który przyniesie nam strita, jednak słaby gracz widząc na ręku 3-4 albo 5-6 nie spojrzy na sytuację na stole i wyrzuci swoje karty po to, żeby po flopie narzekać na pecha i marudzić, że niepotrzebnie wyrzucił swoje karty.
Szczęście jest również wtedy, gdy tuż przed bubblem wszyscy na naszym stole zaczną grać bardzo tight, a my widząc to wykorzystamy sytuację i agresywną grą znacznie powiększymy swój stack. Tymczasem słaby gracz w tej samej sytuacji również zacieśni grę, odpadnie na jednym z najniżej płatnych miejsc i będzie narzekał na kolejny turniej grany na "bezkarciu".
Niezaprzeczalnie szczęściem jest trafienia monstera na flopie, dobry gracz będzie wiedział jak grają przeciwnicy, będzie wiedział jak widzą jego samego, będzie wiedział jak rozegrać swoją rękę aby osiągnąć z niej maksymalną wartość, a słaby gracz po prostu zabetuje licząc, że przeciwnik i tak mu się wypłaci.
Jak więc widać szczęścia w pokerze jest bardzo dużo, jednak to nie szczęście decyduje o naszych wygranych i przegranych, ale to czy potrafimy rozpoznać te szczęśliwe sytuacje i je odpowiednio wykorzystać. Dlatego lepiej się po prostu edukować pokerowo i uzmysłowić sobie, że naprawdę każdy z nas ma tyle samo szczęścia co inni, jedni tylko potrafią to szczęście wykorzystać do maksimum, a inni nawet nie zauważają, kiedy ich spotykają fartowne sytuacje.
Na podstawie artykułu autorstwa Davida Apostolico na www.pokerpages.com
