AQ to ręka niesamowicie zdradliwa, jedni uważają ją jeszcze za premium hand, inni zaś twierdzą, że to jeden z tych układów, z którymi można wiele przegrać i niewiele wygrać.
Jak to bywa w pokerze, tak i z AQ wszystko zależy od sytuacji. Będą więc rozdania, w których powinniśmy szybko rozstać się z AQ, ale będą też i takie, gdy optymalnym zagraniem będzie wykazanie maksymalnej agresji i dążenie do zagrania all-in.
A co należałoby zrobić w tak częstej sytuacji jak poniższa? (zatrzymajcie akcję po zagraniu Gracza 4)
Środkowa faza turnieju, jeszcze przed bubblem i siedząc na pozycji UTG+1 dostajemy właśnie asa i damę. Nasz stack to nieco ponad 21 big blindów, nie ma więc rewelacji, ale też i nie jesteśmy jeszcze zdesperowani do grania all-ina.
Na otwarcie podbiciem decyduje się gracz z UTG, który jest słabym, przegrywającym zawodnikiem, grającym dość luźno i popełniającym sporo błędów. Nasz wizerunek do tej pory jest dość mocno agresywny.
Czy powinniśmy wykorzystać to, że przeciwnik może popełniać błędy i zdecydować się na zagranie all-in? Pamiętać przy tym musimy, że za nami decyzję do podjęcia ma jeszcze cały stół więc istnieje niemałe prawdopodobieństwo, że natrafimy na silną rękę. A może w tej sytuacji pokusić się o pokazanie nawet większej siły niż AQ i wykonanie minimalnego przebicia? Teoretycznie mamy też możliwość spasowania (jesteśmy na wczesnej pozycji i możemy jeszcze poczekać na korzystniejsze rozdanie, gdy będziemy na pozycji późnej), ale czy na tym stosunkowo niewielkim stacku nie będzie to gra zbyt zachowawcza?
