Jaka jest najgorsza ręka w Texas Holdem? Odpowiedź na to pytanie wydaje się banalnie prosta – oczywiście 2-7. Poniższy tekst nie będzie jednak dotyczył tego jak należy rozgrywać 2-7 🙂
Dwójka i siódemka na ręku to z pewnością nie jest układ, który chcielibyśmy dostawać zbyt często, jednak czy to na pewno najgorsza ręka w Texas Holdem? Jest ona najsłabsza jeśli chodzi o szanse na wygraną, ale jeśli mamy choć odrobinę pokerowej wiedzy to z pewnością ta ręka nie przynosi nam wielkich strat. Mając na ręku 2-7 po prostu pasujemy, a jedyne straty jakie ponosimy z tą kartą mają miejsce, wtedy, kiedy zostanie nam rozdana na blindach. Co więcej czasami na big blindzie nikt nie podbije, dostaniemy dwie pary z flopa i ktoś z overparą lub top parą nam solidnie zapłaci. Nie zdziwiłoby mnie więc jeśli u niektórych graczy bilans rozgrywania 2-7 jest dodatni.
Mówiąc o najgorszej ręce w Texas Holdem mam na myśli rękę, która przynosi nam największe straty. I tutaj odpowiedzi już będą zapewne różne, jeden z nas powie, że to niskie pary, inny, że KQ, albo QJ, a jeszcze ktoś stwierdzi, że dla niego najgorsze są dwa asy bo z nimi zawsze przegrywa 🙂
Odpowiedź na postawione we wstępie pytanie brzmi więc – To zależy. Dla każdego gracza najgorsza ręka to ta, którą rozgrywa on najsłabiej i która przynosi mu najwięcej strat. Jeśli jednak założymy, że gramy już w miarę poprawną grę w pokera to ani niskie pary, ani wysokie pary jak asy, czy króle strat nam przynosić nie będą. Podpierając się własnym doświadczeniem mogę wymienić kilka takich rąk, które spokojnie mogą kandydować do miana "najgorszych rąk" w Texas Holdem. Do tej grupy zaliczam te ręce, która ładnie wyglądają, są pozornie silne, ale jeśli licytacja staje się zbyt duża często mogą one być zdominowane.
Jak przypominam sobie swoją grę to w moich pokerowych początkach, kiedy już miałem za sobą lekturę Harringtona i wiedziałem cokolwiek o selekcji rąk to rękoma, które z pewnością przynosiły mi największe straty były karty AJ i KQ. Obie te ręce wyglądają ciekawie, są fajnymi kartami, żeby otworzyć podbiciem ze środkowej czy późnej pozycji, ale jeśli napotykamy przebicia to już wtedy warto zastanowić się, czy aby na pewno są one nadal tak dobre jak nam się początkowo wydawało. W moim przypadku dość długo nie zrzucałem tych rąk pre flop, nawet do sporych 3-betów, a czasami i 4-betów, rozgrywałem je bez pozycji, a gdy po takiej akcji na flopie trafiałem top parę to okazywało się, że przeciwnik ma lepszego kickera, albo gram przeciwko wyższym parą. Dodatkowo jeśli już wygrywałem pulę z tymi rękoma była ona niewielka, a gdy przegrywałem, często to była bardzo duża ilość żetonów. Każdy myślący gracz jednak w końcu dojdzie do wniosku, że te dwie ręce są niezłe, ale do ich rozgrywania muszą być spełnione odpowiednie warunki, nie oznacza to jednak, że teraz już jest bezpieczny i nie "znajdzie" kolejnych swoich najgorszych rąk…
Po ostatnim solidnym downswingu jaki mnie dopadł spokojnie analizowałem swoje rozdania i zauważyłem, że jedną z przyczyn słabszych wyników było z pewnością przecenianie siły i jakości dwóch innych rąk, które wyglądają jeszcze mocniej, czyli – AQ oraz JJ. Obie te ręce z pewnością należą do grupy premium hands i poprawnie rozgrywane MUSZĄ przynosić nam zyski. Jeśli jest inaczej to oznacza, że w ich rozgrywaniu popełniamy błąd, który najczęściej polega na nieumiejętności pasowania ich w określonych sytuacjach. Obie te ręce przynoszą nam zyski wtedy, kiedy przeciwników zmuszamy do popełniania błędów, a jeśli z tak silnymi rękoma to my popełniamy błędy to są one często bardzo kosztowne.
Weźmy przykładowe dwa rozdania, w których łatwo jest zauważyć jak kosztowne mogą być błędy w rozgrywaniu AQ i JJ. Gracz tight z wczesnej pozycji podbija, a gracz na środkowej pozycji, o którym niewiele wiemy decyduje się na przebicie, my na SB mamy spory stack i JJ. Zrzucenie tej ręki wydaje się ciężkie, ale zobaczmy w jakiej sytuacji się znaleźliśmy – podbicie gracza tight sugeruje sporą siłę, przebicie nieznanego nam gracza może oznaczać różne układy kart, ale musimy mu dać jakiś kredyt zaufania, w związku z tym nasz 4-bet byłby zwykłym blefem, bo akcję dostaniemy tylko od lepszych rąk. Jeśli tylko sprawdzimy to zaangażujemy już sporą ilość żetonów, a za nami będzie jeszcze reagował gracz tight, który może ponownie przebić. Najlepszym wyjściem będzie więc spasowanie tej ręki, a jeśli zdecydujemy się uczestniczyć w rozgrywce to będzie to błąd, który pociągnie za sobą stratę dużej ilości żetonów.
Inna sytuacja – późna faza turnieju, blindy to 750/1,500, stolik 9-osobowy i tight gracz z UTG zagrywa za 4,000, my na późnej pozycji mamy AQ i 25,000 w stacku. Czy mamy sprawdzać za blisko 20% naszego stacka? Czy może wsunąć allina i zamknąć oczy licząc na to, że rywal spasuje? Jeśli gracz z UTG jest naprawdę tight to jego zakres podbicia na pełnym stole z tej pozycji to zapewne 99+ i AJ+, a to oznacza, że jego ręka dominuje nasze AQ lub mamy coin flipa, a w zasadzie tylko w jednym przypadku to my możemy nad nim dominować. Co więcej większości tych rąk on nie zrzuci więc będziemy musieli wygrać showdown. W związku z tym wydaje się, że lepiej jest zrzucić naszą rękę, nawet jeśli popełniliśmy błąd w ocenie gracza i podbija on z szerszym zakresem to jest to błąd, który kosztuje nas niewiele, a sprawdzenie, czy też zagranie allin będzie dużo kosztowniejszą pomyłką.
Oczywiście jak już wspomniałem na początku każdy z graczy może mieć inną najgorszą rękę, która mu przynosi straty, może to być JT, może 88, a może A-x w kolorze, ale to co chciałem pokazać to fakt, że najbardziej kosztowne błędy, które powodują, że ręką, która powinna być dochodowa zamienia się w rękę przegrywającą powoduje zbyt częste sprawdzanie i przecenianie jej wartości. Jeśli więc mamy problem z jakąś sytuacją, problem z rozegraniem danej ręki i znajdujemy się w sytuacji, w której nie wiemy co zrobić, lepiej spasować. Jeśli nawet pas okaże się błędem to na pewno mniej kosztownym niż zaangażowanie całego stacka w sytuacji, kiedy gramy przeciwko overparze, czy dominującej nas ręce.
