W różnego rodzaju tekstach, czy pokerowych rozmowach przejawiają się dyskusje dotyczące najtrudniejszych pokerowych rąk. Wymienia się różne ręce – AK, AQ, KQ jednak według mnie jedną z najtrudniejszych do rozegrania rąk startowych w Texas Holdem jest para waletów.
Para waletów, czyli dla jednych najwyższa ze średnich par, dla innych najniższa z wysokich jakby na to nie patrzeć, jest z pewnością ręką silną, ale również bardzo wrażliwą. Dowód na trudność w podejmowaniu decyzji z tą ręką otrzymałem podczas niedawnego UKIPT w Manchesterze. Najpierw przytoczę rozdanie, a następnie mój tok rozumowania i decyzję jaką podjąłem w rozdaniu, które do dzisiaj chodzi mi po głowie i cały czas nie jestem pewien czy decyzja przeze mnie podjęta była na pewno poprawna.
Blindy 800/1,600, ante 200.
Mój stack – 26,000
Z pozycji UTG+1 podbijam do 4,000, na co gracz siedzący na środkowej pozycji zagrywa allin za około 70,000. Dwóch innych graczy długo myśli co zrobić, w końcu pasują, po czym akcja wraca do mnie.
Mój image na tym stole był z pewnością tight. Grałem na tym stole od około 3 godzin, od początku miałem niewielki stack, który nie pozwalał na wiele gry i oprócz jednego showdownu na allinie z QJ pozostałe wygrane rozdania odbywały się bez pokazywania kart. Jednak rozdań tych nie było dużo więc gracze musieli odbierać moją grę jako konserwatywną, zresztą taka też ona była.
Mój przeciwnik, który zdecydował się na zagranie allin to starszy pan, który grał jeszcze bardziej tight niż ja. Na stole obecny był od jakiś 90 minut, w tym czasie wziął udział w trzech-czterech rozdaniach, w tym w jednym, dosłownie 3 minuty wcześniej, w którym trafiony na river kolor złamał jego AA.
Standardowo mając w stacku około 16 big blindów i dostając parę waletów jestem niezmiernie szczęśliwy i gotów do grania za cały stack. Tak było i tym razem, jednak tylko do czasu przebicia przez mega tight gracza, kiedy to zacząłem poważnie się zastanawiać co dalej zrobić. Pierwsza myśl tak jak już napisałem to mając stosunkowo dobrą parę gram allin i dalej niech dealer decyduje kto wygra. Po chwili zastanowienia zacząłem jednak przekonywać się, że lepiej będzie spasować, więc zacząłem na spokojnie analizować dostępne mi informacje. Po przypomnieniu sobie jak ten gracz grał do tej pory uznałem, że nie istnieje sytuacja, w której na moje podbicie z wczesnej pozycji odpowie on allinem z gorszą ręką. Wobec tego jego zakres określiłem na AK,QQ,KK,AA ewentualnie AQ lub JJ. Jak widać zakres jaki dałem temu graczowi był bardzo wąski, ale wydaje mi się, że jego gra zdecydowanie wskazywała na tak wąski zakres kart. Z drugiej strony brałem pod uwagę fakt, że przegrane przed kilkoma minutami asy mogły wyprowadzić go z równowagi, jednak czy to mogło oznaczać, że zagra on tak duży allin z niższymi parami niż moja?
Ostatecznie zdecydowałem się spasować moje JJ, na co dwaj inni gracze przy stole, którzy zastanawiali się nad swoimi decyzjami powiedzieli, że wyrzucili: AQ (short na 7,000 żetonów) oraz AK (big stack).
Rozdanie to jednak nie daje mi spokoju, po spasowanie pozostawało mi 22,000, a do końca tego poziomu blindów pozostawało około 15 minut. Oznacza to, że pozostawałem co prawda w grze, ale z mizernym stackiem wynoszącym 13BB, który za kilkanaście minut miał zamienić się w niecałe 10 big blidów. Czy w związku z tym nie lepiej było jednak wepchnąć wszystkie żetony z JJ i liczyć na coin flipa z AK? Z drugiej strony jednak czy wsuwanie wszystkich żetonów w momencie, kiedy według mojej oceny sytuacji mogę się tylko "modlić" o flipa jest na pewno dobrym pomysłem?
Te i inne pytania dotyczące tego rozdania nie dają mi spokoju, wydaje mi się, że przeciwko standardowo grającemu, średnio-agresywnemu przeciwnikowi jest to easy allin, jednak wobec mega-tigh przeciwnika, przy dodatkowo naszym tight wizerunku zrzucenie pary waletów nie jest błędem i pozwala nam zachować chociaż te kilkanaście blindów, które jeszcze możemy zamienić w większy stack. Ciekaw jestem Waszych opinii na temat tego rozdania…
